Nowoczesny sposób treningu oddechowego kluczem do optymalizacji wydolności naszego organizmu w każdej dyscyplinie sportowej

Jak wygląda trening?

Trening metodą SpiroTiger zaczynamy od pomiaru objętości życiowej płuc (VC – vital capacity). Objętość życiowa płuc to ilość powietrza jaką możemy wydmuchnąć po zrobieniu maksymalnego wdechu. Na objętość życiową płuc składa się:

  • objętość oddechowa (TV – tidal volume), czyli taka ilość powietrza, którą jesteśmy w stanie pobrać do płuc w czasie naszego spokojnego oddychania,
  • zapasowa objętość wdechowa (IRV – inspiratory reserve volume), czyli ta ilość powietrza, którą możemy dodatkowo pomieścić w płucach po wykonaniu głębszego wdechu.
  • zapasowa objętość wydechowa (ERV – expiratory reserve volume), wydech tak jak i wdech możemy pogłębić, co zawdzięczamy właśnie tej składowej.

Dokonanie pomiaru objętości życiowej płuc potrzebne jest nam do dobrania odpowiedniej wielkości worka, który jest częścią urządzenia SpiroTiger. Wielkość worka wpływa na poziom trudności i obciążenie wykonywanych ćwiczeń metodą SpiroTiger.

Zasada działania SpiroTiger

W czym tkwi sukces tej metody?

Wyklucza ona możliwość wystąpienia hiperwentylacji przy prawidłowym wykonywaniu ćwiczeń. Dzięki temu możliwe jest bezpieczne zwiększenie czasu jednostki treningowej nawet do jednej godziny.

Czym jest hiperwentylacja?

Hiperwentylacja to stan objawiający się znacznym zmniejszeniem ilości dwutlenku węgla we krwi (hipokapnia), który prowadzi do zasadowicy oddechowej, a spowodowany jest zwiększeniem ilości powietrza wnikającej do płuc. Następstwem tego stanu mogą być zawroty głowy a nawet omdlenie.

Ale jak udało się uniknąć hiperwentylacji?

Kluczem do tego jest specyficzna budowa urządzenia, dzięki której przy wydechu 2/3 wydychanego powietrza trafia do worka, a 1/3 na zewnątrz. Przy wdechu do płuc dostaje się powietrze w proporcji 2/3 z worka i 1/3 powietrza z zewnątrz. Dzięki temu poziom dwutlenku węgla we krwi zostaje zachowany na bezpiecznym poziomie.

Tlen (niebieski), dwutlenek węgla (czerwony).

Anatomia i mechanika oddychania

Oddychanie możemy podzielić na dwie podstawowe fazy: wdech (czynna) i wydech (bierna).
W warunkach oddechu spoczynkowego (statycznego), kiedy nasz organizm nie jest zaangażowany w żaden wysiłek, biorą udział główne mięśnie oddechowe:

  • przy wdechu, czyli fazie czynnej pracują mm. międzyżebrowe zewnętrzne i przepona,
  • przy wydechu, głównie biernej fazie są to mm. międzyżebrowe wewnętrzne.

Kiedy nasz organizm zaczyna pracować wysiłkowo do procesu oddychania włączają się mięśnie pomocnicze:

  • przy wdechu: piersiowy mniejszy, piersiowy większy, zębaty tylny górny, pochyłe, MOS (mostkowo – obojczykowo – sutkowe), czworoboczny grzbietu, najszerszy grzbietu, prostownik grzbietu, równoległoboczny, dźwigacz łopatki, podobojczykowy,
  • przy wydechu: prosty brzucha, poprzeczny brzucha, skośny zewnętrzny i wewnętrzny, najszerszy grzbietu, zębaty tylny dolny, poprzeczny klatki piersiowej, czworoboczny lędźwi, podżebrowy.

Zmiana objętości klatki piersiowej, która zawdzięczamy pracy ww. mięśni odbywa się w trzech płaszczyznach:

  • czołowej, dzięki skurczowi i obniżeniu przepony,
  • strzałkowej, dzięki mm. międzyżebrowym,
  • poprzecznej, dzięki odchyleniu dolnych żeber, na skutek pracy przepony, dla której są one miejscem przyczepu.

W procesie oddychania wyróżniamy dwa jego typy: brzuszny (przeponowy) i piersiowy (żebrowy). Typ oddychania brzuszny występuje w momencie, gdy głównym mięśniem zaangażowanym jest przepona, która przez obniżenie się powoduje powiększenie objętości klatki piersiowej. Występuje on głównie w czasie spokojnego oddechu. Ten typ oddychania jest częściej spotykany u mężczyzn oraz w późniejszym etapie życia. Drugi z nich, czyli żebrowy jest spowodowany pracą mięśni międzyżebrowych i włącza się do pracy najczęściej w czasie trwania wysiłku. Jest też częściej spotykany u kobiet szczególnie w ciąży oraz osób młodych.

Dlaczego warto zadbać o swój oddech?

Oddychanie to proces, który jest nam niezbędny do życia. Aby nasze ciało dobrze funkcjonowało potrzebuje ono stałej i prawidłowej wymiany gazowej. O ile w czasie spoczynku, bądź codziennych obowiązków nie zwracamy na to uwagi, o tyle wydolność mięśni oddechowych uwidacznia się, gdy zapotrzebowanie mięśni w tlen wzrasta. Mowa tutaj oczywiście o wysiłku fizycznym.

Już w roku 1976 badacze Leigh i Bradley udowodnili, że mięśnie oddechowe mogą być poddane treningowi, zwiększając tym samym ich zdolność wysiłkową. Od roku 1992 grupa badawcza pod okiem prof. Boutellier i dr Spengler prowadziła badania dotyczące treningu mięśni oddechowych i ich wpływu na zdolności wysiłkowe organizmu. Rezultatem ich pracy było stworzenie metody treningu oddechowego Spirotiger.

Metoda ta skupia się nie tylko na poprawie siły, ale również wytrzymałości, szybkości, elastyczności i koordynacji w treningu respiracyjnym.

Trening respiracyjny metodą Spirotiger poprawia wytrzymałość mięśni oddechowych, opóźnia metaboreflex dzięki czemu wpływa na poprawę zdolności wysiłkowych. Poprzez to poprawia się sprawność organizmy oraz jego procesy regeneracyjne.
Spirotiger znalazł już zastosowanie w wielu dziedzinach sportu (piłka nożna, kolarstwo, triathlon, bieganie, sporty wodne i motorowe), a także w rehabilitacji pacjentów z różnymi chorobami (mukowiscydoza, otyłość, POChP, Astma)
Jeżeli chcesz poprawić swoje wyniki w sporcie, lub poczuć się lepiej, albo jesteś przed zabiegiem to wypróbuj rewelacyjna metodę treningową jaką jest SpiroTiger. Zajrzyj do Kliniki Osteopatii Igi Garbowskiej i przekonaj się, że warto! Zapraszamy.

Z METODĄ TRENINGOWĄ SPIROTIGER ODETCHNIESZ NA MECIE PEŁNĄ PIERSIĄ

Autor

Marcin Łapa

Terapeuta specjalizujący się w rożnych formach masażu od relaksacyjnego do wysokospecjalistycznego. W branży fizjoterapeutycznej działa od 3 lat. W trakcie pracy klinicznej zdobył bogate doświadczenie w pracy z pacjentami neurologicznymi, ortopedycznymi, geriatrycznymi. W swojej pracy kieruje się spokojem, wrażliwością i dokładnością. Prywatnie mąż oraz tata małej Zosi.